Daar lig ik dan, op de massagetafel bij de opleiding. Vandaag hebben we een verdiepende dag pulsen. Vrij vertaald ritmisch bewegen en schudden… De indeling van de studiedagen zijn voor mij precies pas. Starten met een stuk theorie met uitwisseling. Niet achter een bureau, maar zittend op de grond. Hoe het zo zoveel makkelijker is om bij de les te blijven zal zeker ook iets te maken hebben met de actieve zithouding die je jezelf wel aan moet meten als je op de grond zit. Dit terzijde. Na de theorie wordt tot aan de middagpauze gewerkt met één student aan de tafel en één op de tafel. Na de pauze draaien we de rollen om. Afsluitend evalueren we de dag.

Deze opleiding is niet mals. Dat heb ik wel gemerkt. Je lichaam vertelt veel, zo niet alles….veel beter dan we met ons hoofd allemaal kunnen bedenken. We hoeven er alleen maar voor open te staan. Diep lichaamswerk zoals vandaag kan veel losmaken. Ik geniet vooralsnog van de start van de massage en het rustige wiegen, ritmisch bewegen. Ritme is het thema van vandaag. Na een kleine tien minuten doen we een oefening waarbij de schouders losgeschud worden. Mmmmm, schouders willen wel, alleen het stuk tussen de schouders beweegt niet mee. Dat wordt door mijn masseur ook beaamt. We doen de oefening nog een keer. Ik let op mijn ademhaling en ben bij de plek waar het stilvalt. Steeds harder hoor ik mezelf zeggen ‘Ik doe lekker niet mee”. Wel een paar keer achter elkaar. Het krijgt een opstandige en zelfs wat uitdagende klank.

Ineens komt komt een beeld bovendrijven. Ik ben een jaar of zeven/acht en de koningin bezoekt onze stad. We moeten met alle kinderen langs de straat gaan staan met een vlaggetje. Juf Zoet (ik vond haar zuur) organiseerde de boel en was duidelijk zenuwachtig. Haar humeur was passend, kortaf en commanderend. Iedereen kreeg een vlaggetje. Ik snapte alle opschudding niet en vond het belachelijk dat we voor iemand moesten gaan zwaaien die we niet kenden en dat me dat dan ook nog opgelegd werd. Mijn vlaggetje verdween stiekem in de prullenbak, Helaas had de juf het op tijd in de gaten. Een flinke uitbrander volgde en ik kreeg een nieuw vlaggetje in de handen gedrukt. Daar ging de rij, school uit en op weg naar de bus. Onderweg vond mijn nieuwe vlaggetje ook een prullenbak. De juf ontdekte dat pas toen we met ons allen langs de kant van de weg stonden in het centrum. Toen was het leed al geleden en er waren gelukkig geen reserve vlaggetjes.

Nog steeds zal ik niet aan de kant van de weg gaan staan om met een vlaggetje te gaan zwaaien naar iemand van het koningshuis. Ieder zijn ding, wanneer het je veel plezier geeft, zeker doen. Leven en laten leven!! Het had nog niet eens zozeer te maken met de koningin als wel het dwingende karakter, het geen nee dulden, geen nee mogen zeggen….geen autonomie ervaren. Ook kinderen hebben dit nodig. Zij hebben het nodig dat er niet over hen gesproken wordt, maar met hen en dat alles er dan ook mag zijn. Zonder oordeel of afwijzing! Terug naar mijn meisje van zeven of acht. Ik was haar in alle commotie die ‘het leven’ heet vergeten. Hoe mooi dat ze zich op deze manier liet zien en ik haar nu op een goede plek in het zicht heb. Ze maakte mijn dag nog vrolijker dan hij al was.